Σύμφωνα με μελέτη Πανεπιστημίων της Ισπανίας

 

Γράφει ο Νικ. Μιχελάκης*

Ο Δάκος της ελιάς έχει υψηλά επίπεδα γενετικής ποικιλότητας τα οποία του επιτρέπουν να επιβιώνει και εξαπλώνεται σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης (UCM) στην οποία μετείχαν και τα Πανεπιστήμια San Pablo-CEU και Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτη.dakos

Στην μελέτη η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Insects αναφέρεται ότι η υψηλή γενετική ποικιλότητα του Δάκου μπορεί να οφείλεται στο μεγάλο μέγεθος του πληθυσμού του και στον χρόνο κατά τον οποίο το είδος έχει εγκατασταθεί στην περιοχή της Μεσογείου, ο οποίος εκτιμάται σε πριν περίπου 400.000 χρόνια.

«Η μεγάλη επέκταση των ελαιώνων και οι συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας στην Ισπανία  μπορούν να ευνοήσουν τη γονιμότητα των θηλυκών τα όποια μπορούν να γεννήσουν περισσότερα από 200 αυγά σε κάθε μια από τις 2-5 ετήσιες γενιές», εξήγησε η Esther Lantero, ερευνήτρια στο Τμήμα Γενετικής, Φυσιολογίας και Μικροβιολογίας του UCM.

 Στη μελέτη, οι ερευνητές, χρησιμοποιώντας μιτοχονδριακό DNA PCR, ανέλυσαν περισσότερα από 250 άτομα από 28 πληθυσμούς σε 6 Μεσογειακές χώρες. 

Όπως διαπίστωσε η μελέτη, στην Ισπανία, «οι πληθυσμοί του Δάκου απολαμβάνουν καλή γενετική υγεία και ταυτόχρονα έχουν την ικανότητα να μεταναστεύουν σε σχετικά απομακρυσμένες περιοχές σε διαφορετικές επαρχίες και περιφέρειες», ανάφερε ο Beatriz Matallanas, συν-συγγραφέας της μελέτης.

Γενικά, η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι στην περιοχή της Μεσογείου διακρίνονται δύο γενετικές ομάδες:

-Η μία σχηματίζεται από τον Ισραηλινό και τον Ανατολικό Ελληνικό πληθυσμό 

-Η δεύτερη αποτελείται από τους πληθυσμούς Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ιταλίας, Βόρειας Αφρικής και των δυτικότερων περιοχών της Ελλάδας.

Σύμφωνα με την ερευνήτρια και συν-συγγραφέα της μελέτης Esther Lantero «η παραγωγή γενετικής πληροφορίας είναι χρήσιμη για τον αποτελεσματικό έλεγχο των πληθυσμών τους, αφού μία από τις σημερινές προκλήσεις είναι η μεγαλύτερη γνώση του είδους και η δυναμική των πληθυσμών του σε κάθε περιοχή».

Παράλληλα όπως αναφέρει το Πανεπιστήμιο UCM, τα τελευταία χρόνια τα κλασικά μέτρα καταπολέμησης των παρασίτων που βασίζονται σε εντομοκτόνα σε πολλές περιπτώσεις έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικά, κυρίως λόγω της αύξησης της ανθεκτικότητας του είδους.

================

*Ο Νίκος Μιχελάκης, είναι Δρ. Γεωπόνος, πρώην Δ/ντής του Ινστιτούτου Ελιάς Χανίων και Επιστ. Σύμβουλος του ΣΕΔΗΚ. Τα άρθρα του εκφράζουν προσωπικές απόψεις και δεν απηχούν κατά ανάγκη τις απόψεις του ΣΕΔΗΚ. Μπορούν να αναδημοσιευτούν μόνο μετά άδεια του (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">nmixel@otenet.gr)