Στην Ελλάδα κυμαίνονται κάτω του κόστους παραγωγής

           ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ 21-11-2020, Γ. Λυβιάκης

   Προβληματισμός επικρατεί στους ελαιοπαραγωγούς για τις χαμηλές τιμές πώλησης του ελαιολάδου, αφού  τα τελευταία χρόνια δεν είναι απλά μειωμένες, άλλα στην κυριολεξία πολύ χαμηλότερες από το κόστος παραγωγής αφού στην πράξη η συνήθης τιμή για ένα κιλό λάδι είναι 2,0-2,20€/κ δεν φτάνει την τιμή ενός καφέ!

  Αυτά επισήμανε σε συνέντευξη του στα "Χ.ν" ο επιστημονικός σύμβουλος του Συνδέσμου Ελαιοκομικών Δήμων Κρήτης (ΣΕΔΗΚ),Δρ. Νίκος  Μιχελάκης  ο οποίος τόνισε ιδιαίτερα ότι τα  τελευταία χρόνιαladi xinetai3

οι τιμές στην Ελλάδα ακολουθούν τις φυσιολογικά μειωμένες τιμές (λόγω υπερπαραγωγής,) της Ισπανίας και όχι τις τιμές Ιταλίας.

    Φέτος όμως, όπως είπε, έχουμε και εκπλήξεις! Οι τιμές των πολύ καλών νέων λαδιών  στην Ισπανία χθες ήταν 4,25€/κ , στην Ιταλία 4,90€/κ και στην Ελλάδα μόνο σε μια-δυό περιπτώσεις 3,0€/κ.  Στην  πλειονότητα οι τιμές που προσφέρονται  για λάδια  3 γραμμών είναι 2,50-2,70€/κ».

 

    Σε ερώτησή μας για τα αίτια αυτής της κατάστασης και για το τι μπορούν να κάνουν οι παραγωγοί, ο κ. Μιχελάκης επισημαίνει: «Η απάντηση  δυστυχώς δεν  είναι απλή.  Αν θέλει κάποιος να ορίσει απλά την βασική αιτία,  θα μπορούσε να την αποδώσει στην  χαώδη κατάσταση που επικρατεί στην  αγορά του προϊόντος στην χώρα μας. Όμως  για αυτή, ευθύνες φέρει  η πολιτική της  Ευρωπαϊκής  και Εθνικής πολιτικής αλλά και  η  τακτική  των  παραγωγών και διακινητών.

    Στην Ελλάδα το  χύμα ελαιόλαδο προσφέρεται από πάρα πολλούς σε πάρα πολύ λίγους! Περίπου 2.400  ελαιοτριβεία (Συν/κα και Ιδιωτικά)  που ενεργούν ως μεσάζοντες και 80-100 έμποροι, πωλούν  το προϊόν χύμα σε μόνο 10 περίπου  αγοραστες εκπροσωπους μεγάλων πολυεθνικών Βιομηχανιών που εδρεύουν κυρίως στην Ιταλία. Μικρή ποσότητα (8-10%)απορροφούν οι πολυάριθμοι,  άλλα πολύ μικροί τυποποιητές της χώρας. Έτσι υπάρχει μια τεράστια ανισορροπία μεταξύ πωλητών και αγοραστών  και ο περίφημος νόμος  προσφοράς – ζήτησης αλλοιώνεται βάναυσα!    

    Από την άλλη πλευρά, οι μεσάζοντες δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται τόσο για την τιμή αλλά για την πραγματοποίηση της διάθεσης. Συνεπώς βασικό ζητούμενο είναι η συγκέντρωση της προσφοράς, όχι βέβαια σε μια μονάδα στην Κρήτη, πράγμα που είναι ανέφικτο, αλλά σε 10-15 μεγάλες μονάδες. Γι’ αυτό όμως χρειάζεται και αποτελεσματική κρατική  πολιτική, αλλά και ενεργοποίηση των παραγωγών».

 

   Στο ερώτημα, «οι παραγωγοί να πουλούν ή όχι, η απάντηση είναι: Στο βαθμό που μπορούν δεν πρέπει να πουλούν κάτω από 3,50€.

 

   Το θέμα όμως είναι,  αντέχουν να μην πουλούν όταν έχουν τόσο πιεστικές ανάγκες;».